Ważne zasoby żelaza
2010.01.14
Żelazo, a dokładniej jego jony to bardzo ważne mikroelementy dla zapewnienia dobrej kondycji naszym włosom. Jony związane są z oddychaniem komórkowym dostarczającym energii komórkom macierzy, dzięki których podziałom i różnicowaniu powstaje włos. Jest też niezbędne dla działania pewnego enzymu wpływającego pośrednio na prawidłowość i częstość podziałów komórek macierzy co decyduje o prawidłowej budowie i tempie wzrostu włosa. Żelazo znajduje się głównie w produktach pochodzenia roślinnego. Najwięcej jest go w : szpinaku, pestkach dyni, awokado, soi, orzechach włoskich, życie, pokrzywie, morelach, ostrygach, kukurydzy, sezamie, jajkach, natce pietruszki, ziarnach, słonecznika, grzybach, groszku, oliwkach, owocach nerkowca, daktylach, pszenicy i fasoli. Często też w stanach dużego niedoboru, albo wręcz anemii, stosuje się zażywanie żelaza w postaci farmakologicznej. Różne źródła podają odbiegające od siebie dzienne dawki spożycia żelaza. Prawdopodobnie dla tego, że bardzo trudne jest określenie indywidualnych norm przyswajania z pokarmów.
Ogólnie w literaturze można spotkać takie ilości: dorosłe kobiety 19 miligramów, dorośli mężczyźni 17 miligramów, kobiety karmiące i w ciąży 25 – 26 miligramów. W każdym razie należy przyjmowanie żelaza skonsultować z lekarzem, zwłaszcza w czasie ciąży i laktacji. Na przyjmowanie leków z żelazem lekarze szczególnie radzą zwracanie uwagi osobom z chorobami krwi, gdzie najpopularniejsza jest marskość barwnikowa cechująca się wzmożonym wchłanianiem oraz nadmiernym odkładaniem się żelaza w narządach wewnętrznych czyli hemochromatoza, niedokrwistość hemolityczna i plastyczna. A także cierpiącym na : marskość wątroby i choroby rozrostowe. Hemochromatoza pierwotna inaczej cukrzyca brunatna lub brązowa czyli przeciążenie żelazem jest chorobą metaboliczną może być dziedziczna. W jej skutek dochodzi do nadmiernego wchłaniania żelaza z pokarmów. Gdy zapasy tego związku w różnych tkankach są zbyt duże ujawnia się cukrzyca i może dojść do uszkodzenia wątroby, serca, trzustki, jąder i stawów. Objawy tej choroby rzadko ujawniają się przed 20 rokiem życia, w większości rozpoznawana jest ona u osób w wieku 40 – 60 lat.
Większość żelaza zmagazynowana jest w hemoglobinie – barwniku czerwonych krwinek. Gdy stężenie żelaza jest zbyt małe, układ krwiotwórczy nie jest w stanie wyprodukować odpowiedniej jej ilości lub jest w nich za mało hemoglobiny. Większą część tego związku organizm wykorzystuje do prawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego, a resztę trzyma w zapasie, przy czym te zdolności magazynowe nie są zbyt duże, dlatego należy je systematycznie wspomagać suplmentacją i odpowiednią dietą.
