Perukarstwo to bardzo stara sztuka
2009.07.26
Dla niektórych perukarstwo to zwykłe rzemiosło, a dla innych to wręcz sztuka. Trudno to rozstrzygnąć, biorąc pod uwagę, że peruki są wykonywane do codziennego użytku, ale także dają możliwość kreowania rozmaitych, nawet baśniowych klimatów w teatrze i kinie. Niezależnie jednak od okoliczności, perukarstwo to zawód o dość długiej tradycji. Historia zawodu sięga XIII wieku i związana jest na początku ze strzyżeniem włosów, goleniem zarostu, a pracujący tam fryzjerzy zgromadzeni byli w cechu był w nim mistrz czeladnicy i terminatorzy, czyli uczniowie, co wskazuje na znamiona rzemiosła. W wieku XIV powstawały nowe cechy, a wśród zawodów związanych z fryzjerstwem pojawił się: balwierz - na początku tylko strzygli i golili, później niektórzy z nich zaczęli zajmowali się też zabiegami medycznymi – robieniem maści, przystawianiem pijawek, stawianiem baniek. Nieco później zawód ten rozbił się na dwa oddzielne - balwierz pracował przede wszystkim na dworach i zapewniał dobry wygląd swoim pracodawcom, a cyrulik był bliższy medycynie. Natomiast perukarstwo zawsze gdzieś tam towarzyszyło innym usługom z dziedziny fryzjerstwa, ale w marginalnym stopniu. Perukarstwo zaczęło rozwijać się dopiero w XVI wieku, a już w wieku XVII we Francji modanakazywała nosić peruki. To był czas wielkiego rozkwitu mody na peruki i samego perukarstwa. W samym tylko Paryżu pracowało około 600 perukarzy, stanowili oni poważne zagrożenie dla fryzjerów. O tym czym i jakie były te pierwsze peruki współczesnego już świata, może świadczyć taka informacja – męska peruka w modnie ułożone loki nosząca nazwę „allonge” ważyła 2,5 kg. Chociaż na początku perukarstwo rozwijało się we Francji, ale samo słowo peruka pochodzi od słowa angielskiego: periwig – tak określano zarówno XVII/XVIII perukę jako element mody męskiej. W tym czasie także w Anglii perukarstwo przeżywało rozkwit. Peruki zaczęto używać także ze względów higienicznych, ponieważ problemem w tamtych czasach były po prostu wszy. Golono więc głowy na łyso i w ten sposób łatwo było pozbyć się problemu. W XVII wieku peruki stały się obowiązkowym elementem stroju na dworze angielskim, jak również nadal noszono ją we Francji. Z kolei XVIII wiek to totalny rozkwit perukarstwa, ponieważ elegancki mężczyzna musiał mieć kunsztowną perukę. Często peruki pudrowano, aby uzyskać biały odcień. Wtedy już czasami robiono peruki z końskiego włosia. W Anglii powstał nawet podatek od pudru do peruk. Oczywiście kształt fryzur i technika ich robienia ciągle się zmieniały. Nosili je przedstawiciele wysokich władz kościoła anglikańskiego, a także sędziowie i adwokaci. Taki krótki rys historyczny na pewno nie odda czym jest perukarstwo, ale pokazuje, że ta dziedzina ludzkiej działalności jest związana ze wszystkimi kulturami od zarania dziejów. W XX i XXI wieku peruki nadal są w modzie – wielkie gwiazdy od zawsze ich używały i używają. Do dziś w kulturze anglosaskiej nadal peruka jest symbolicznym oznaczeniem stanowiska. Natomiast na co dzień peruka nadal jest wybawieniem dla osób, które np. w wyniku choroby, utraciły wszystkie włosy. Peruka bywa też miłą odmianą poprzez szybkie zmiany fryzur, a poza tym jest podstawą charakteryzacji w filmie i teatrze, więc perukarstwo to nadal potrzebne rzemiosło.
