Najczęstsze rodzaje łysienia
2009.06.04
Wzmożone i długotrwałe wypadnie włosów czyli łysienie to przypadłość dotycząca zarówno mężczyzn jak i kobiet. Jednakże łysienie łysieniu nie jest równe, tak więc nie można go ująć a takim ogólnym opisie. Obecnie wyróżniamy różne rodzaje łysienia spośród których można wyszczególnić typy zagrażające bardziej kobietom lub mężczyznom. Najbardziej znane, bo też i dopadające największą ilość ofiar, przypisane raczej populacji męskiej to łysienie androgenowe. Ten rodzaj łysienia ujmowany jest w statystykach jako nękający częściej panów, przekazywany z pokolenia na pokolenie. Przy czym, zakładając że na dzień dzisiejszy brak jest metody na odwrócenie tego procesu to takie łysienie jest większym problemem dla mniejszości, czyli płci pięknej. Kobieta dotknięta tym rodzajem łysienia nie ma prawie żadnych skutecznych perspektyw medycznych a efekt estetyczny tej przypadłości jest dla niej osobistą, psychiczną katastrofą, spowodowaną utratą fizycznej atrakcyjności. Przeważnie jednak łysienie androgenowe dotyczy mężczyzn i stąd nazywa się go łysieniem typu męskiego. Uwarunkowane jest genetycznie, najczęściej objawia się zakolami czołowymi i przeważnie występuje u osobników będących przedstawicielami rasy białej.
Inny rodzaj łysienia, także bardzo często występujący to łysienie plackowate. Ojawia się początkowo utratą włosów w małych skupiskach o kształcie owalnym lub okrągłym. Następnie schorzenie może się rozprzestrzeniać i, co gorsza może zajmować coraz większe obszary, nie tylko na głowie ale także na innych, owłosionych częściach ciała, a w skrajnych przypadkach objąć na przykład całą głowę. Przy czym skóra w miejscach pozbawionych owłosienia jest delikatna, blada albo lekko różowawa. Interpretacje dotyczące przyczyn tego rodzaju łysienia są różne. Niektóre źródła jako przyczynę wskazują nagły, ogromny stres powstały w wyniku jakiś zdarzeń. Jednak jako najpopularniejszy powód podaje się nagłą reakcję układu odpornościowego, który traktuje włosy jako ciało obce i odrzuca je.
Istnieje także rodzaj łysienia zwany telogenowym, nękające w dużej mierze kobiety, u których występuje wiele czynników mogących powodować to schorzenie. Takie łysienie to przejście znacznej ilości włosów w fazę spoczynku inaczej telogenu w ciągu krótkiego czasu, na przykład kilku miesięcy. Przyczyn może być wiele : ciężkie infekcje, działanie niektórych leków, choroby skóry lub zaburzenia hormonalne jak przykładowo niedoczynność tarczycy, w zasadzie wszelkie zmiany hormonalne w organizmie człowieka. W wielu przypadkach przypadłość ta dotyczy kobiet po porodzie, kiedy kilka miesięcy po rozwiązaniu włosy zaczynają masowo wypadać. Niezależnie od okoliczności, leczenie opiera się głównie na wyeliminowaniu chorób powodujących łysienie i nie zawsze wymaga interwencji dermatologa, częściej specjalisty mogącego wyeliminować czynniki szkodliwe czyli choroby i wahania hormonalne. Czasami leczenie jest wspomagane stosowaniem biotyny i zielono-niebieskich alg. Zazwyczaj stan owłosienia wraca do stanu poprzedniego po upływie około pół roku.
Łysienie rozlane to kolejny rodzaj tej kłopotliwej dolegliwości, nie tak licznie występujący ale także dość powszechny. I tutaj odwrotnie jak przy łysieniu androgenowym większość osób dotkniętych problemem stanowią kobiety. Powodem może być nerwica, zaburzenie hormonalne lub obniżony poziom żelaza we krwi ale także detergenty w szamponach i innych środkach do pielęgnacji włosów. Leczenie podejmowane jest zazwyczaj p wykonaniu kompleksowych badań dających obraz ogólnego stanu organizmu i będących punktem wyjściowym do wykluczenia pewnych schorzeń. Następnie stosuję się witaminę E oraz środki z dodatkiem sterydów. Wskazane jest też stosowanie łagodnych kosmetyków do pielęgnacji i mycia włosów oraz unikanie farbowania, rozjaśniania i wykonywania trwałej ondulacji.
Samo łysienie, niezależnie od rodzaju jest ściśle powiązane z fazami wzrostu włosa, ponieważ zaburzenia tego procesu to właśnie nic innego jak przykre, sukcesywne znikanie włosów z różnych powodów. Wyróżniamy trzy cykle wzrostu włosów: fazę anagenową, w której następuje formowanie się włosa, fazę katagenową, gdzie następuje obumieranie włosa i jego wypadanie oraz fazę telogenową, która jest fazą spoczynku występującą pomiędzy dwoma poprzednimi. Stosunek procentowy tych trzech cykli różni się nieco u kobiet i mężczyzn. Włosy wyrwane z normalnej skóry głowy mężczyzny i poddane badaniu, dały obserwację, iż 83% z nich znajduje się w fazie anagenowej, podczas gdy u kobiet stanowiły one 88%, a faza katagenowa u mężczyzn trwa prawie dwa razy dłużej. Liczba włosów telogenowych w porównaniu do katagenowych jest natomiast proporcjonalnie taka sama u obu płci, czyli jeden włos w fazie spoczynku i dwa zrzucane na każde sto. Co więcej najwyższa liczba włosów anagenowych występuje u mężczyzn na skroniach oraz na obrzeżach skóry głowy, a najniższa na potylicy i na szczycie głowy – na miejscach, na których najczęściej rozpoczyna się łysienie. Dlatego można założyć, że u wszystkich mężczyzn z łysieniem androgenowym, góra oraz tył głowy są obszarami najbardziej narażonymi na stratę włosów, a jeśli liczba włosów anagenowych jest mniejsza niż 78%, a telogenowych wynosi ponad 25%.
