Mniej znane przyczyny łysienia
2009.05.27
Zazwyczaj trwałe łysienie kojarzy nam się męskim łysieniem na tle hormonalnym, ale poza tą przyczyną są jeszcze inne czynniki powodujące przykre konsekwencje. Pozostałe przypadłości, mogące powodować trwałe łysienie poprzez zamianę normalnej skóry włosa na tkankę włóknistą, są albo traumatycznymi albo rzadkimi chorobami skóry. Co charakterystyczne, w tych przypadkach wyłysiała skóra jest cienka i biała jak pergamin oraz pozbawiona porów potowych i mieszków włosowych.
Trauma lub rana skóry głowy może powstać w dzieciństwie, spowodowana upadkiem lub rozcięciem, a skutki tego można zauważyć w późniejszym wieku. Jej skutkiem jest zazwyczaj miejscowy obszar tkanki bliznowatej, która może nie być widoczna, do czasu przerzedzenia się włosów właśnie w późniejszym wieku. Przykładów traumatycznych obrażeń skóry owłosionej głowy może być wiele, głównie są to nieszczęśliwe wypadki, np. podczas pracy z użyciem maszyn. Niebezpieczne obrażenia skóry głowy mogą zostać spowodowane np. przez wciągnięcie długich włosów przez maszynę. Inny rodzaj to oparzenia, niezależnie od tego czy mechaniczne, czy chemiczne, jeśli dostatecznie groźne, mogą spowodować stałą stratę włosów głowy. Bywają także urazy zupełnie niezwiązane z pracą a wynikające z innych, bardziej błahych okoliczności. W przeszłości były dość częste wypadki z nagrzanymi lokówkami, które odpowiedzialne były za podłużne blizny. Znane też są zmiany skórne, które występują kilka lat po przedawkowaniu promieniowania gamma. Są raczej charakterystyczne, łatwe do rozpoznania, ponieważ skóra głowy jest bardzo cienka i praktycznie przezroczysta z odznaczającą się siateczką rozszerzonych naczyń włosowatych i nieregularną pigmentacją. W przeszłości często powodowane było to terapią leczenia guzów mózgowych, wysokimi dawkami promieniowania, ale obecnie dysponujemy lepszymi technikami, a te wyniszczające owłosienie nie są już stosowane. Inne czynniki to niektóre ogólnoustrojowe choroby, powodujące rozpad wspierającej tkanki włóknistej lub kolagenu, które także mogą dotknąć skóry głowy przyczyniając się do powstawania trwałej łysiny. Takie choroby jak toczeń rumieniowaty i twardzina pochodzą właśnie z tej grupy i wymagają zazwyczaj leczenia pod okiem specjalisty, na szczęście są one stosunkowo rzadkim powodem miejscowego bliznowacenia. Czasami mamy do czynienia również z rzadszymi rodzajami zanikowego bliznowacenia miejscowego, ograniczonego do skóry głowy, który klasyfikowany jest jako fałszywy typ łysienia, a jego przyczyny są nieznane. W przypadku tych patologii, kiedy choroba jest zatrzymana i nieaktywna, bliznowacenie występuje miejscowo. Zwykle nie postępuje dalej, wykraczając dalej niż zajęte na początku obszary. Kiedy bliznowacenie taki jest wynikiem obrażenia, możliwe jest wycięcie zbliznowaconego obszaru oraz zszycie ze sobą owłosionej skóry głowy po obu stronach eliptycznego wycięcia, w ten sposób żeby żadna blizna nie była widoczna, ci jest możliwe jedynie w przypadku niewielkich obszarów. Na większych obszarach, eliptyczny wycinek może zostać usunięty jako pierwszy, a następnie odcinana jest część zawierająca zbliznowaconą tkankę tak, że znajduje się ona po jednej stronie nacięcia, następnie dwie części zdrowej skóry zszywane są ze sobą, w ten sposób powstaje jedna cienka podłużna blizna, która jest praktycznie niewidoczna, a porastające wokół włosy mogą ją skutecznie zasłonić. Wykorzystuje się tą metodę do usunięcia miejscowych obszarów pozbawionych włosów, także tych spowodowanych posiadaniem znamion, a także niechcianych tatuaży.
