Dostarczamy chrom, ale ostrożnie
2009.06.25
Chrom to jeden z ważnych dla zdrowia pierwiastków, możemy spotkać najczęściej w następujących produktach i pokarmach: drożdżach piwnych, pełnoziarnistym chlebie, płatkach kukurydzianych, nisko przetworzonych kaszach, jajkach, serze, kiełkach pszenicy, oleju, wątróbce, wątrobie cielęcej i nerkach wieprzowych, mięsie indyczym i pozostałym drobiu, rybach i owocach morza oraz w niektórych przyprawach i ziołach. Można go odnaleźć w soku winogronowym, sałatce, suszonych grzybach, mące żytniej i pszenicznej grubo mielonej, piwie oraz zielonym groszku. Można go także dostarczać organizmowi w postaci farmakologicznej, ale pod kontrolą i według wskazań lekarza. Chrom jest interesującym pierwiastkiem, którego długotrwały niedobór może powodować wiele kłopotów zdrowotnych. Wystarczy wspomnieć o cukrzycy, hipoglikemii czy miażdżycy tętnic. Ponadto brak chromu w organizmie objawia się ciągłym zmęczeniem, nadwagą i zwiększonym apetytem, zmniejszoną odpornością na infekcje, nieustannym pragnieniem, zmniejszoną odpornością. Poza tym prowadzi do hipercholesterolemii i podwyższa jeden ze składników cholesterolu.
Istnieją jednak i pozytywne skutki jego zażywania.
Jednym z nich jest możliwość znacznej utraty wagi, w związku z czym uznano go za pierwiastek wspomagający odchudzanie. Jest to związane z utrzymywaniem prawidłowego poziomu cukru we krwi. Odpowiedni poziom chromu zapobiega wahaniom cukru, które wywołują nieuregulowane napady głodu. Poza tym niedobór chromu prowadzi do odporności na insulinę. Osłabieniu ulega zdolność tkanki mięśniowej do wychwytywania rozmaitych substancji odżywczych, takich jak glukoza czy kwasy tłuszczowe. Rolę tę przejmuje tkanka tłuszczowa, która zaczyna powiększać swoją masę. Na szczęście istnieje suplementacja chromem, która przywraca tkance tłuszczowej wrażliwość na insulinę. Proces ten można osiągnąć o tyle, o ile dawki chromu będą stosowane w rozsądnych ilościach.
Nadmiar chromu w organizmie może prowadzić do rozmaitych schorzeń, przy czym najgorszym z nich jest nowotwór układu oddechowego, dlatego nie należy zażywać go na własną rękę. Ponadto, w lżejszych objawach, może dojść do wyprysku kontaktowego, alergii skórnych i silnych reakcji uczuleniowych. Bezwzględnie chromu nie powinny zażywać kobiety w ciąży i karmiące piersią. Warto także pamiętać, że zapotrzebowanie na chrom rośnie przy dużym wysiłku fizycznym i diecie wysokocukrowej, jest to bowiem związane z zwiększonym wydalaniem chromu z moczu. Aby wszystkie procesy przebiegały w organizmie prawidłowo, nie powstawały niezdrowe niedobory ani też niepokojące skutki nadmiaru, trzeba przestrzegać następujących dziennych dawek przyjmowania chromu:
• niemowlęta do 6 miesiąca życia – 0,01 do 0,04 miligrama,
• od 7 miesiąca życia do 1 roku – 0,02 do 0,06 miligrama,
• dzieci 2 do 3 lat –0,02 do 0,08 miligrama,
• dzieci 4 do 6 lat – 0,03 do 0,12 miligrama,
• powyżej 7 lat i dorośli 0,05 do 0,2 miligrama.
Obniżenie insuliny, które można odnotować w wątrobie i włosach, oznacza zwykle niedobór chromu. Warto jednak utrzymywać prawidłowy poziom chromu w organizmie, gdyż odpowiada on za stan paznokci i skóry, w tym skóry głowy, co ma bezpośrednie przełożenie na kondycję włosów, ponieważ wzmacnia je i regeneruje.
